با كوششهاى خود از او سپاسگزارى كنيم و به مقدار قدرت خود ياريش نمائيم ، در حالى كه هيچ قدرت و نيروئى جز از ناحيه خداوند بزرك وجود ندارد : و لا قوة الا باللّه العلى العظيم . 52 - از نامه‌هاى امام عليه السلام به فرمانداران شهرها در باره معنى نماز ( 490 . ) اما بعد ! « نماز ظهر » را تا هنگامى كه خورشيد به اندازه طول خوابگاه گوسفندى ( از نصف النهار ) گذشته باشد با مردم بخوانيد . و « نماز عصر » را هنگامى برايشان بجا آوريد كه خورشيد هنوز كاملا زنده و قسمتى از روز باقى است ، بگونه‌اى كه مىتوان تا غروب دو فرسخ راه را طى كرد . « نماز مغرب » را برايشان موقعى انجام دهيد كه روزه دار افطار مىكند و حاجى از عرفات ( به جانب مشعر الحرام و از آنجا ) بسوى منى حركت مىنمايد . و « نماز عشاء » را از هنگامى كه شفق پنهان مىگردد تا يك ثلث از شب با آنان انجام دهيد . ( و اما ) « نماز صبح » را وقتى بايد بر ايشان بخوانيد كه شخص مىتواند صورت رفيقش را ببيند و او را بشناسد ( اما چگونگى نماز جماعت در زود خواندن و يا طول دادن آن ) بايد مانند نمازى باشد كه ناتوان‌ترين مأمومين مىتواند بخواند و هرگز فتنه‌گر مباشيد ( كه با طول دادن نماز و دعاهاى آن افراد را بفريبيد ) . 53 - فرمان مبارك امام عليه السلام به مالك اشتر . اين فرمان را امام عليه السلام براى « اشتر نخعى » به هنگامى كه او را فرماندار « مصر » قرار داد نوشته است . و اين زمانى بود كه وضع زمامدار مصر « محمد بن ابو بكر » در هم ريخته و متزلزل شده بود ، اين فرمان از طولانىترين و جامعترين فرمانهاى امام عليه السلام مىباشد ( 491 . ) بسم اللّه الرحمن الرحيم اين دستورى است كه بندهء خدا على عليه السلام به « مالك بن حارث اشتر » . . .